Ruzie in de lucht, storm op komst…

Donderdag in de krokusvakantie. Mijn jongste bij mijn moeder en met de oudste wil ik graag een dagje naar Nemo. Even zonder zijn kleine zus lekker technisch experimenteren. Alles helemaal geregeld en klaar om te gaan. Maar er is storm op komst. Dat belooft niet veel goeds….

Auto of fiets...

Ik sta in de badkamer. “Gaan we met de auto?" vraagt mijn man. “De auto?” blaf ik.. “Doe even normaal joh. We pakken gewoon de fiets.“ Hij kijkt me schaapachtig aan en zijn blik roept irritatie in me op. ”Ja”, roep ik. “De fiets wordt ook nogal een dingetje….. Ik heb je maanden geleden al gevraagd het stoeltje achterop te verwisselen. Hij zit met zijn knieën in zijn nek achterop. Maar goed, er gebeurt he-le-maal niks.” “Nou”, zegt mijn man, “dan regel je het toch lekker zelf?”
Dat is voor mij de bekende druppel! Mijn boosheid neemt het over. Het zweet breekt me uit en ik begin te krijsen als een viswijf. Kokend van woede die uit mijn tenen komt.

De buurvrouw

Ik zeg mijn zoon alvast naar beneden te gaan en geef hem de opdracht mijn fiets van het slot te halen. Als ik het trapportaal inloop hoor ik hem zeggen: “papa en mama hebben een beetje ruzie ja. Het gaat over mijn fietsstoeltje.“ Ik kijk naar beneden en zie de buurvrouw van 1 hoog met haar baby in de wagen staan. “Hoi” zegt ze. Haar meewarige blik verblindt me en doet me pijn aan de ogen. Maar de blik zet me ook met beide benen weer op de grond. Ik overzie het geheel weer en kan het in perspectief plaatsen.

Sorry!

“Sorry Vince” zeg ik tegen mijn zoon terwijl we wegfietsen. Mama had niet zo moeten schreeuwen. "Oh" zegt hij relaxed, "dat doen jullie wel vaker." Ik voel de ogen van de buurvrouw in mijn rug prikken.

Relaxte moeder

Soms kan heel kwaad worden zo lekker zijn. En nee, ik hoor niet bij de club van de relaxte moeders. Ik probeer me niet overal druk om te maken, maar wat ik in mijn hoofd heb gebeurt, met alle gevolgen van dien. Soms word ik woest. Om iets heel kleins. Een kennis van mij zei eens: "oh ik heb nooit ruzie met mijn man, en schreeuwen doen we al helemaal niet". Soms wilde ik dat ik dat ook had, maar ik moet eerlijk zeggen dat ruzie maken soms ook werkt als storm met onweer. Even knetteren en wolken om vervolgens de zon weer te laten schijnen.

Nog een keer sorry..

Als ik mijn man later zie, kus ik hem en zeg ik zachtjes maar niet minder gemeend: sorry! T is oké. Zegt hij. We maken er een supergezellige dag van. Als we terugfietsen vanaf Nemo waait het zo verschrikkelijk. We doen er een uur en een aantal bijna valpartijen over om thuis te komen (mijn zoon achterop bij mij met zijn knieën in zijn nek). De auto was toch geen slechte optie geweest zeg ik tegen mijn man. Hij lacht. De volgende dag is de storm gaan liggen en schijnt de zon weer. En vandaag verwisselt mijn liefde de stoeltjes op mijn fiets. We kunnen er weer even tegenaan!

 

About Sanne

Ik ben Sanne, pushing 40. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en zijn twee oudste kinderen Dylan en Noah van 18 en 13. Samen zijn we ook ouders van Vince, 6 jaar en Lou, 2 jaar.

One thought on “Ruzie in de lucht, storm op komst…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *