Wennen

wennen

Nog vier weken, dan is het grote vakantie. Iedereen heeft er zin in en is er aan toe. Maar eerst een mijlpaal. Mijn zoon gaat wennen in de middenbouw, wennen aan nieuwe kinderen, nieuwe juffen en aan groep drie. De volgende fase, de volgende stap. Toch weer even slikken, mijn moederhart slaat op hol en doet een klein beetje zeer.

Wennen

Daar zit hij, mijn oudste zoon van vijf. Voor het eerst een hele woensdag wennen in de middenbouw. Volgend schooljaar gaat hij naar groep 3. Hij zei laatst tegen me dat hij het niet meer zo leuk vond in de onderbouw. “De kleintjes doen daar zo onaardig tegen elkaar mam; ze slaan elkaar en zijn niet zo lief.” Daarnaast merk ik dat hij meer uitdaging nodig heeft. Hij kan al zeer goed lezen en rekenen, dus plakken, kleuren en prikken beginnen saai te worden. Ik snap het heel goed. Als oudste kleuter is de glans er een beetje vanaf.

In de kring

En dan zit hij daar opeens in de kring met kinderen die veel ouder en groter zijn. Met rode wagen en een bloedserieuze blik in zijn ogen. Ook ik voel me een beetje zo als ik me aan de juffen van de middenbouw voorstel die wenochtend. Ik voel me ook opeens een klein meisje en ben een beetje nerveus.

 Welkom Vince!

De oudere kinderen hebben tekeningen voor de nieuwe kinderen gemaakt die allemaal op aparte stoelen in de kring liggen. ‘Welkom Vince in de klas’. Het ontroert me. Terwijl we in de kring staan proberen we de juiste tekening te vinden. “Hoi”, zegt een ouder meisje tegen mijn oudste zoon. “Hoe heet je?” En ze wijst hem zijn plekje in de kring. Wat lief, het stelt me een beetje gerust.

Dan is het tijd om afscheid te nemen. Ik zwaai en probeer nog door een klein raampje te kijken de klas in. Een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Pijn in mijn hart. Mijn oudste in een vreemde omgeving, net zoals toen ik hem voor het eerst in de kleuterklas alleen liet. Ook al heb ik het vaker meegemaakt, het blijft een verdrietig gevoel.

 Op het schoolplein

Gelukkig ben ik niet de enige. Met mijn vriendinnetje en een aantal andere ouders uit de kleuterklas praten we nog even na op het schoolplein. Iedereen vindt het toch wel even een dingetje dat de kinderen naar de middenbouw gaan. Wat is mijn jongetje opeens weer klein tussen al die kinderen.

 Verdomme, wat gaat het snel!

“Koffie?” vraagt mijn vriendinnetje. “Ja” verzucht ik… “ Koffie”. Terwijl ik mijn jongste dochter in haar stoeltje op de fiets zet. Zij is 1.5 en school wacht nog op haar. Ik knuffel haar zachte bolletje, verdomme wat gaat de tijd snel. Genieten van mijn kroost is het motto!

 

About Sanne

Ik ben Sanne, pushing 40. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en zijn twee oudste kinderen Dylan en Noah van 18 en 13. Samen zijn we ook ouders van Vince, 6 jaar en Lou, 2 jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *