Oeps, heb ik dat?

De woensdag begin ik de dag altijd geordend. Nadat ik mijn oudste naar school heb gebracht drink ik koffie en leg de jongste in bed. Vervolgens begin ik aan mijn opruimronde en was- en strijk ritueel onder het genot van mijn guilty pleasure Dr. Phil op televisie.

Hectische middagen

De middag is altijd wat hectischer, maar des te gezelliger. Mijn moeder komt naar Amsterdam, haalt mijn oudste en zijn oudere neef uit school om vervolgens met zijn allen bij ons te komen lunchen. Vanaf de middag laat ik de controle los. Twee testosteronnies en een baby in huis en het is zo weer een rommel. Terwijl de lunchboel nog op tafel staat en mijn moeder en zus (als zij vrij is) aan tafel zitten of een poging wagen toch even wat op te ruimen, kook ik meestal twee dagen vooruit voor gezin en baby. ‘s Avonds als de rust weder is gekeerd en iedereen op bed ligt waag ik mij weer aan organiseren en puin ruimen. Loslaten blijft de kunst!

Wat later

Zo ook deze woensdag. Mijn moeder is net vertrokken en ik heb besloten om wat later te beginnen met koken. Terwijl mijn neefje en zoon lekker aan het gamen zijn (dat mag op woensdagmiddag) en mijn dochter alle boeken uit de boekenkast trekt begin ik met groenten snijden in de keuken. Binnen no-time staat het hele aanrecht vol met potten, pannen en ga zo maar door.

Stroomversnelling

Opeens lijkt alles in een stroomversnelling te gaan. Vince moet naar de W.C., mijn billen doe ik zelf wel, roept hij vanaf daar. Dan gaat de bel: een voetbalmoeder komt mijn neefje ophalen om naar training te gaan. Ik sta met mijn handen in een pan spruitjes en mijn zoon is net klaar met zijn number 2. Dan gaat de deurbel weer. Het oudere zoontje van de voetbalmoeder zat in de auto te wachten, maar besloot dat het toch wel leuk is om even met de autoaansteker te spelen. Heb je een kraan? Roept hij terwijl hij binnenkomt lopen met zijn hand omhoog. Zijn wijsvinger is verbrand.

Een pleister

Ik dirigeer hem naar de keuken, maar de spoelbak staat vol met gebruikte bakjes en nog af te wassen spullen. Kom maar even mee naar de W.C. Ik loop daar binnen en bemerk dat mijn zoon zijn billen eerder wel heeft afgeveegd, maar vergeten is door te trekken. Ik waag een poging en doe snel de klep van de W.C. dicht. De voetbalmoeder komt ook de W.C. in. Oeps, toch wel ernstig, zegt ze. Ik verhuis beiden naar mijn miniscule badkamer omdat we daar beter licht hebben. Oeps, de tandpasta vlekken zitten overal. De voetbalmoeder heeft haar bril in de auto laten liggen en kan de brandwond van haar zoon niet goed zien. Ik geef haar mijn bril die toevallig ook in de badkamer ligt. De bril zit vol vlekken en krassen. Oh no, ik schaam me dood. De oudste zoon heeft inmiddels zijn vinger een minuut of 5 onder de kraan gehouden, de wond valt mee en de situatie is weer onder controle. Of nou ja…. Een pleister natuurlijk. Ik open de lade van het badkamermeubel onder toeziend ook van de jongen en zijn moeder.

Een grote puinzooi

Oeps heb ik dat? De la is een grote puinzooi en ik kan geen pleister vinden. Ik begin te rommelen in de la, wat de situatie alleen maar verergerd. Volle haarborstels, open tubes crèmes en lekkende potten gel. Ik voel de ogen achter mij in de troepla branden. Kut, geen pleisters. Dan maar de onderste la. Die is zo mogelijk nog erger. Dit lijkt de rommellade XL te zijn. Verdomme, ik schaam me. Waar zijn die pleisters en die brandwonden zalf nou? Ik huil bijna van opluchting als ik een verdwaalde pleister tussen de rommel vind. We stappen de badkamer uit en ik kan wel door de grond zakken. Wat moet de voetbalmoeder wel niet van mij denken? Vieze W.C. een grote rommel in de keuken en nog erger in de badkamer. Ik wii haar nog zeggen dat het vanochtend heel georganiseerd was, maar ik laat m maar gaan. Ze moeten weg, naar het voetbalveld.

Opruimen!

Zaterdagochtend besluit ik de badkamer op te ruimen. Het valt me eigenlijk best mee, het zijn vooral de haarborstels en de rommel die er voor zorgen dat het op het eerste oog een zooi is. Ik maak de borstels schoon en begin met de herinrichting van de lades. Binnen nog geen half uur ben ik klaar. Een groot pak pleisters en de brandwondenzalf vind ik onder een fles body lotion. Zie je wel, het valt allemaal best wel mee….

 

About Sanne

Ik ben Sanne, pushing 40. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en zijn twee oudste kinderen Dylan en Noah van 18 en 13. Samen zijn we ook ouders van Vince, 6 jaar en Lou, 2 jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *