Dag fles!

Flessen en kinderen… Hoe kom je eraan? En vooral hoe kom je er vanaf? De mijne is vergroeid met dat ding, door mijn schuld. Hoe nu verder?

Fles sinds jaar en dag

Mijn zoon Vince slaapt al jaar en dag met zijn fles. Toen hij ongeveer een jaar was vond hij melk niet meer lekker. Hij was er compleet vanaf en klaar mee. Toen hij een keertje ziek was besloten we hem een flesje appelsap te geven. Sindsdien waren we de sjaak. Altijd naar bed met fles en zijn tweede ik rups. Rupsie kreeg hij voor zijn eerste verjaardag van zijn oma. Een standaard knuffelbeest met veel poten, een lang lijf en met alle kleuren van de regenboog. Waar Vince was, waren fles en rups. Hij nam ze overal mee naar toe, zelfs naar de crèche. Hij was volledig met ze vergroeid. Als Vince moe was, was rups dat ook. Als Vince boos was, was rups dat ook en als Vince pijn had had rups ook pijn.
Rups is inmiddels al aan exemplaar twee toe en heeft een redelijk slap lijf en zijn vacht is wat vaal geworden van alle wasbeurten. Vince is inmiddels vijf en hoewel ik altijd in mn achterhoofd had dat het eens een keertje klaar was met die fles, kon ik het hem maar niet duidelijk maken. Zonder fles en rups geen goede nacht bij ons. En ik bleef mezelf maar voorhouden: ach, zo erg is het toch niet, zo’n flesje… Kinderen moeten tegenwoordig al zoveel. School, overlbijven, naschoolse opvang, zo jong al in een keurslijf geduwd. Hij is pas net vijf, ik wilde hem zo graag nog klein laten zijn. Ik hoorde daarnaast van een vriendinnetje die haar zoontje van de diksap af wilde in de avond, dat hij daar helemaal panisch van was geworden en zich al seen soort van appelsap junk begon te gedragen. Toen zij hem ‘s avonds een flesje diksap weigerde raakte hij volledig in paniek en smeekte haar om een fles. Hij werd compleet hysterisch en kon het gewoon niet aan. Ik besloot dat appelsap in een flesje bij Vince hoorde en het zo te laten.

Tot we twee weken geleden bij de tandarts waren. Vince zat dapper in de stoel en de tandarts keek naar zijn tandjes. Jawel hoor: een zwak plekje in zijn voortandje. Tussen zijn zijtand en zijn voortand. De tandarts vroeg niks maar zei alleen: ‘s avonds na het tanden poetsen mag hij niks meer. Geen eten, geen flesjes, gewoon helemaal geen ene pepernoot. Vince zijn gezicht betrok en besloot het voor dat moment maar even te laten. De tandarts zei: kleine kinderen horen geen gaatjes te hebben als de ouders zich goed houden aan twee maal per dag poetsen, niet teveel suiker en zeker geen flesjes in de avond.
Toen we later in de auto zaten besloot ik het bespreekbaar te maken. Vince, hoorde je wat de tandarts net zei? Ik keek in de achteruitkijkspiegel om zijn reactie te peilen. Die was niet best. Ik kreeg een boze blik en een tong uit zijn mond.

Ik vreesde dan ook de avond. Besloot hem op tijd naar bed te doen en met hem af te spreken dat als hij een week zonder fles zou slapen, hij iets mocht uitzoeken bij de speelgoedwinkel. Toen ik hem in bed legde, wilde hij graag een flesje Spa blauw naast zijn bed. Alle tranen, drama en boosheid die ik verwacht had bleven uit. Geen onvertogen woord. Ik wachtte de rest van de avond af. Liep tien keer zijn kamer in om te kijken of hij nog wel rustig sliep, maar er kwam niets. Blijkbaar was hij er zelf ook wel aan toe om afscheid te nemen van zijn fles. Het feit dat iemand anders dan zijn ouders het gezged hadden had blijkbaar indruk gemaakt. De volgende ochtend komt mijn Vince van vijf de huiskamer ingelopen. Hij lijkt die nacht centimeters gegroeid en opeens klinkt zijn stem ook vaster en stoerder. Het afscheid van de fles deed mij meer dan hem. Kleine jongetjes worden groot, en wijs!

 

About Sanne

Ik ben Sanne, pushing 40. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en zijn twee oudste kinderen Dylan en Noah van 18 en 13. Samen zijn we ook ouders van Vince, 6 jaar en Lou, 2 jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *