Dé blik

Mijn oud-collega stond bekend om ‘de blik’. Ze heeft ‘m me een keer gegeven. Ik wilde door de grond zakken, werd rood en kreeg het heel warm. Ze liet met 1 hand haar bril een stukje van haar neus laten glijden om vervolgens over de rand heen te turen met licht verwijtende ogen. Het was zo’n stille blik, zo eentje waarvan je denkt: word maar boos, schreeuw maar, sla me maar. Maar nee, niks van dat alles. De ijzingwekkende stilte en kalmte waarmee ze over haar montuur gluurde deed me ineen krimpen.

“Zóóóó”, fluisterde mijn andere collega me later toe. “Jij kreeg net de blik van haar hè? Tssss…” en ze schudde haar hand op en neer alsof ze een vuurtje wilde doven.

Blikken wisselen

We wisselen de hele dag blikken uit met anderen. Onze ogen kruisen elkaar of we zoeken oogcontact. De blik van verstandhouding tussen moeders is daar een mooi voorbeeld van. Als je in de Albert Heijn een moeder met dreinend kind tegenkomt terwijl je zelf met je kroost door de paden loopt. De blik kan dan een glimlachje of knikje zijn, als blijk van herkenning en solidariteit, zo van: i hear ya sister.

Vuur uit je ogen

Maar de allerergste is DE blik. De meewarige geirriteerde blik, waarbij het vuur uit je ogen kan vlammen omdat iemand als je onderweg bent (meestal met haast naar je werk) je vertraagt, dreigt aan te rijden, lopen of fietsen of je kind in gevaar lijkt te brengen.

Master

Ikzelf ben master in die blik en ik weet: it ain’t pretty. Want als blikken konden doden… Maar god, als je in de ochtend toch haastig op je fiets naar je werk scheurt en én het Sarphatipark en de Ferdinand Bol liggen allebei al maanden open en er fietst zo’n bakfiets voor je, druk slingerend en bellend, dan kan ik niks anders doen dan geïrriteerd en zuchtend inhalen en ‘de blik’ geven aan zo’n persoon.

Met kinderen

De blik wordt nog meer geintensiveerd als ik met mijn kinderen over straat loop of op de fiets zit. Zo was ik enkele maanden geleden voor het eerst met mijn zoon een stukje aan het fietsen. Dat wil zeggen: ik op de mijne, hij op zijn gloednieuwe mini versie. Te spannend vind ik dat soort dingen, maar ik moest er een keer aan. Dus besloot ik desbetreffende rustige zaterdagmiddag na vele smeekbedes van mijn zoon toch op pad te gaan. “Voor je uitkijken hè”, riep ik enigszins gestressed. “Vince het is rood, stoppen”, riep ik al meters voor het stoplicht. Eenmaal veilig overgestoken kwam een echtpaar ons tegemoet fietsen en namen daarbij driekwart van het fietspad in beslag. Ja hallo, dacht ik… opzij joh! Dat deden ze dus niet. Gelukkig slingerde mijn zoon niet en bleef braaf naast mij fietsen, maar het was passen en meten toen we ze passeerden.

Vriendelijke mensen

Ik voelde m al aankomen, en ja daar was ie: ik presenteerde ze ‘de blik’ Ik denk zelf een van mijn ergsten, want het ging over mijn kind. Toen ze gepasseerd waren riep Vince: he mam, zag je dat? Dat waren de papa en mama van Tom uit mijn klas! Ook dat nog.. Ik had ze in mijn blinde paniek helemaal niet herkend, noch gegroet. Ja met ‘de blik’… Lekker dan, het zijn namelijk supervriendelijke mensen. Ik schaamde me diep. Toch maar wat alerter zijn aan wie ik de blik in het vervolg uitdeel. Ik beloof, ik zal mijn best doen er wat zuiniger mee te zijn.

Ondertussen speelt er op onverklaarbare wijze heel hard een liedje van Roxette in mijn hoofd: “Nananananananana she’s got the look, she’s got the loohooooook….”

 

About Sanne

Ik ben Sanne, pushing 40. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en zijn twee oudste kinderen Dylan en Noah van 18 en 13. Samen zijn we ook ouders van Vince, 6 jaar en Lou, 2 jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *