Het is vakantie

Het is klaar, het is goed zo. De laatste schooldagen zijn voorbij. Eindelijk vakantie. Daar is iedereen hier aan toe. Het was een druk jaar en we zijn moe!

De laatste loodjes wegen gewoonweg het zwaarst. Ik merk het aan alles. Mijn zoon die een dijk van een rapport had en volgend jaar met vlag en wimpel aan groep 4 gaat beginnen is ’s ochtends niet meer uit bed te branden. Hij is er klaar mee, en ik ook!

Niemand kan met me spelen!

Gister brak mijn hart toen hij ’s middags de tranen in zijn droopy eyes had staan omdat niemand thuis was om met hem te spelen. Het was warm en de buurkindjes en zijn beste vriendin waren er allemaal niet om mee te spelen. “Ga dan even naar Noah toe, die is boven op zijn kamer.” Maar ook het idee om met zijn broer van 14 jaar te chillen kon hem niet bekoren. Hij kwam huilend de huiskamer inlopen. “Mam, niemand kan met me spelen.” Hij huilde in mijn armen tot mijn hele t-shirt nat was. Een snoepje en een spelletje mens-erger-je-niet zorgde ervoor dat hij zich weer redelijk ok voelde.

Teleurstellingen

Omgaan met teleurstellingen is lastig als je aan het einde van je Latijn bent. Ook ik merkte dat vanochtend. De laatste schooldag was aangebroken en we moesten het nog 1 laatste keer opbrengen. Brood maken, ontbijten, aankleden… The whole shabang voor de laatste keer dit schooljaar. Toen ik het bed van mijn zoon op wilde maken brak het zweet me alweer uit. Onze kat, de lul, had voor de tweede keer op rij het hele bed van mijn zoon ondergepiest. Door tot in zijn net nieuwe matras. Witheet was ik. Vloekend en wel weer alles in de wasmachine gegooid. Omdat ik mijn gram kwijt moest belde ik tierend mijn man op die al op zijn werk zat. Wel godverdomme, begon ik ons gesprek. Die gore smerige rotkat!

Zweten

Na de hele riedel mijn zoon naar school gebracht en door naar een werkafspraak. Zwetend en opgefokt kwam ik daar aan. Blij dat ik een lichte top met print aan had zodat de natte plekken onder mijn armen en op mijn rug niet zichtbaar waren. Gelukkig kreeg ik een sterke kop koffie toegeschoven en een bemoedigend klopje op mijn arm. Na deze afspraak door naar kantoor. Ik stommel de zes trappen naar de hete zolder aan de Oudezijds op en voel het zweet in stralen van me aflopen. Om kwart voor drie race ik door naar school. Afscheid op het schoolplein. Ik begroet mijn zoon en zie dat hij op zijn tandvlees loopt. De dikke blauwe bult op zijn voorhoofd is bij navraag veroorzaakt door een val tijdens gym.

De schooltuin

In de schooltuin zijn allerlei activiteiten georganiseerd. De schoolband speelt en het ziet zwart van de ouders en hyperactieve kinderen. Ik probeer een rustig plekje op te zoeken en voer een paar gesprekken met ouders.

Een moeder tikt me op de schouders en wijst naar mijn zoon. Hij is volledig in tranen en kan niet meer stoppen. “Mamaaaaaaaa….” “Wat is er lieverd?” “De oranje spuitverf voor mijn haren is op, en die van glitterverf oohook…” De schminkhoek is out of supplies en dat is de druppel voor mijn zoon. Hij is ontroostbaar en de tranen stromen over zijn zesjarige wangen. Zo naar huis dan vraag ik hem. Nee mam, ik wil nu naar huis. Jongen, ik vind het he-le-maal goed!
Ik draag mijn superteleurgestelde oververmoeide jongen in mijn armen naar de uitgang, terwijl ik in de gang de juffen vluchtig een fijne vakantie wens.

Helemaal goed, vakantie!

Onderweg naar huis stoppen we bij de supermarkt. Hij mag uitkiezen wat hij wil, dik verdiend. Hij kiest een zak chips uit, een cola (vooruit het is vakantie) en een bak aarbeien-vanielje ijs.
Thuis aangekomen nestelt hij zich op de bank met zijn lekkernijen en de Ipad. Het is allemaal goed. Tijd om bij te tanken en te genieten van elkaar.

“Mam, Noah en ik eten de hele zak chips op hoor.” T is goed jongen, alles mag. Het is vakantie! Nu ik nog…. 3 weken doorbikkelen en dan gaan we. Genieten van een welverdiende vakantie in la douce France. Normandie, here we come!

 

About Sanne

Ik ben Sanne, pushing 40. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en zijn twee oudste kinderen Dylan en Noah van 18 en 13. Samen zijn we ook ouders van Vince, 6 jaar en Lou, 2 jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *