Het wordt allemaal beter

Wat was het een rollercoaster, deze afgelopen weken. Ook bij ons. Tussen hoop en vrees. Angst, paniek, berusting. Alle emoties passeerden de afgelopen periode de revue. De verschillende rollen die we als ouders aannamen, de viereenheid die we vormden. Het thuiszitten met elkaar; intensief, met soms een clash en ook met de nodige irritaties, maar vooral vol liefde. En nu? Hoe gaat het verder de komende tijd? Wordt het allemaal weer beter?

Wat een dag

Deze maandag stonden we om 6 uur in de ochtend voor dag en dauw naast ons bed, de kinderen mochten weer naar school en ik ging naar kantoor. Hoera! Alsof we na een lange vakantie weer aan de slag moesten, stond iedereen om 8 uur in de startblokken om te vertrekken. En wat een dag werd het. Terwijl ik meters maakte op mijn werk, hadden de kinderen het geweldig op school. Daarna volgde een hockeytraining voor Vince en de avond was iedereen kapot. Het leek bijna op een ‘gewone’ doordeweekse dag. En eigenlijk de rest van de week ook. Inclusief naschoolse opvang, overblijven, uit spelen bij vriendjes en vriendinnetjes op de dagen dat er geen school was. Heerlijk voor de kinderen, en heel eerlijk, ook voor ons! Allemaal weer een klein stukje van ons eigen leven terug. En dat smaakt zeker naar meer.

Wat een weekend

En toen was het weekend. Op zaterdagochtend gaat onze oudste Vince samen met Joep naar hockey. De ouders initiëren een spontane ‘achterbak’ koffie inclusief cake op de parkeerplaats. Uiteraard op afstand. Ondertussen spelen de jongens hun partijtjes.  

Ik fiets omstreeks dezelfde tijd met mijn dochter naar haar dansschool in de Pijp. Zij heeft voor het eerst in weken een echte dansles, maar dan buiten. Terwijl we zo samen om 9.30 op de fiets zitten, zij voorop, ik met mijn neus in haar zachte haartjes, kletsen we samen wat af. Al duurt dit ritje minder dan 10 minuutjes, voor mij één van de dierbaarste momenten van de dag.

‘Mam, dat hotel, dat zien wij ook vanaf ons huis hè?’ ‘Ja klopt, het is bijzonder, want op het dak zit een weerstation.’ ‘Mam, hoe voorspel je eigenlijk het weer. Mam, weet je nog dat die meisjes op het jeugdjournaal hun eigen weerbericht hadden gemaakt?’ Ik geniet met volle teugen van dit tochtje. Het lijkt allemaal zo normaal, maar is vanaf nu niet meer als vanzelfsprekend.

Het wordt weer beter

Op de terugweg kletsen we over dansles. ‘Het was leuk, maar wel koud (snap ik als je persé in je balletpakje zonder trui wil) en ik stond in het vakje naast Lea’ (vriendinnetje). Het nieuwe normaal; buiten in vakjes dansen. Dat terwijl ik met de moeder van Lea een koffie op afstand dronk. We konden ook zelf in vakjes op het plein gaan staan kijken, maar die hebben we maar overgeslagen.
Het is een zaterdag zoals 8 weken geleden, maar dan ietsjes anders. Leuker? Dat weet ik niet. Wel al stukken beter dan dat het de afgelopen weken was. Mijn dochter heeft rode wangen van het dansen, de wind in haar haren. We kruisen een tramhalte, in de abri hangt een poster met de tekst: “Het wordt weer beter.”

 

About Sanne

Hi! Ik ben Sanne, 42 jaar. Ik woon in Amsterdam. Samen met Joep en ons koningskoppel Vince (9) en Lou (5). Joep heeft twee zoons uit een eerdere relatie. De oudste is inmiddels 21 en het huis uit. De jongste is 17 en woont bij zijn moeder. Naast het moederschap ben ik marketing adviseur bij de Universiteit van Amsterdam. Naast lezen en schrijven hou ik van veel bewegen met yoga als absolute favoriet. In de zomer ben ik veel in ons tuinhuis op het mooie Amstelglorie te vinden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *